Pogotowie Społeczne MONARU w Warszawie

Jest duża szansa na to, że w Warszawie pojawi się zimą Pogotowie Społeczne MONARU. Polegać ono będzie na tym, że pracownicy noclegowni będą jeździć do potrzebujących i za darmo rozwozić im ciepłą herbatę, czapki, szaliki, czy skarpety.

Monar już apeluje do warszawiaków o przynoszenie do noclegowni ciepłych rzeczy, a także szuka sponsora, który by podarował Stowarzyszeniu sprawny samochód. A oprócz pogotowia społecznego miasto w tym roku przygotowało dla bezdomnych około trzech tys. miejsc w noclegowniach. Niektóre z nich tak jak np. sezonowy przytułek przy ul. Przyce - już przedwczoraj przyjął pierwszych potrzebujących.

03.11.2005 RDC

Wyszkowski Monar dofinansowany przez Unię

2 miliony złotych z funduszy unijnych otrzymał wyszkowski ośrodek Monar. Za pozyskane dotacje zrealizuje dwa projekty związane z podwyższaniem kwalifikacji zawodowych swoich pacjentów i mieszkańców Wyszkowa. 

Pierwszy projekt zakłada utworzenie przy wyszkowskim ośrodku gospodarstwa ekologicznego, w którym będą hodowane gatunki ginących zwierząt, np. świni złotnistej, czy kurki zielononóżki. To szansa także dla miejscowych rolników, gdyż oprócz pacjentów Monaru 60 osób może wziąć udział w szkoleniach w prowadzeniu gospodarstw ekologicznych.
Drugi projekt związany jest z podnoszeniem poziomu edukacji. Cykl szkoleń dla pacjentów Monaru poprowadzi przez Internet Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu. Szkolenia umożliwią ukończenie szkoły średniej lub zawodowej w zawodzie poligrafa na potrzeby rozwijającej swą działalność w Wyszkowie drukarni Winkowski.
Monar w Wyszkowie istnieje od siedemnastu lat. Nie po raz pierwszy do udziału w swoich przedsięwzięciach zaprasza mieszkańców miasta. Poprzez te działania ośrodek realizuje ważne założenia terapii narkomanii: odnalezienie się na rynku pracy i w społeczności lokalnej.

24.08.2005, RDC

- Dlaczego swoje zawodowe plany zdecydowała się pani realizować w Stowarzyszeniu "Monar"?
- Od samego początku jako psycholog pracowałam z ludźmi uzależnionymi. Przed ponad dwudziestoma laty nie za bardzo były miejsca, gdzie można byłoby to robić. Pewnego dnia poszłam na spotkanie z Markiem Kotańskim, który przyjechał do Gdańska. Wtedy postanowiliśmy, że zorganizujemy "Monar" - organizację, która będzie pomagała osobom uzależnionym, a zarazem pozostawionym samym sobie. Pierwszym moim pacjentem była 14 letnia dziewczynka uzależniona od morfiny, potem podobnych osób były setki, jeśli nie tysiące. Pomagaliśmy im wychodzić z tego strasznego uzależnienia i wielu z nich rozpoczęło normalne życie.

- Co panią najbardziej przeraża w dzisiejszej rzeczywistości?
- Jestem zaniepokojona skalą ubożenia społeczeństwa i tym, że coraz więcej osób jest wykluczanych z normalnego życia. Martwi mnie to, jak niewiele potrzeba, aby znaleźć się na marginesie życia. W społeczeństwie dążącym do sukcesu, świecie goniącym za pieniądzem, naprawdę niewiele trzeba, aby zostać wykluczonym. Wystarczy mieć trudności z pracą, jakiś życiowy kryzys, gdzieś się zagubić, czy coś stracić i jest to najprostsza droga do marginalizacji. Za tym idzie "ucieczka w zapomnienie", są to narkotyki, alkohol. I to jest już koniec.

- Jaka w tej sytuacji jest rola "Monaru"?
- Monar przede wszystkim stwarza warunki, aby wszyscy ludzie mogli żyć godnie. W związku z tym jesteśmy otwarcie na wszystkich ludzi, którzy potrzebują wsparcia. Nasza rola jest szczególna, a plany i zadania z każdym rokiem przyjmują coraz większe rozmiary. Proponujemy ludziom miejsce we wspólnym domu, leczymy, dajemy pracę i pomagamy w trudnych, często bardzo złożonych sytuacjach. Rocznie w Monar udzielamy pomocy około 20 tysiącom bezdomnym. Obliczamy, że w skali roku udzielamy około 100 tysięcy porad osobom uzależnionym, kilkanaście tysięcy osób przebywa na stałe w naszych 135 placówkach. Obecnie realizujemy ponad 200 programów pomocy dla zagubionych w tym świecie. Największy nacisk kładziemy na readaptację społeczną.

- Chyba bardzo trudnym zadaniem jest spowodowanie, aby osoba odtrącona przez społeczeństwo, wróciła do niego?
- Doszliśmy do wniosku, że ludzi nie możemy tylko leczyć, czy dawać im miskę zupy przetrzymując ich w jakimś miejscu. My musimy znaleźć dla nich sposób na życie. Dla nich tworzymy miejsca pracy i przygotowujemy ich do tego, aby samodzielnie sobie radzili. Rzeczywiście powrót do społeczeństwa w wielu przypadkach może okazać się trudny. Jednak najważniejsze jest to, aby zaczęli samodzielnie żyć i byli z tego życia zadowoleni. Cały czas szukamy pomysłów, aby pomóc tym ludziom i skutecznie realizujemy nasze programy readaptacji społecznej.

- Spotykamy się w Ośrodku Monar w Oryszewie. Co może pani powiedzieć o tej placówce?
- Przyznaję, że w ośrodku jestem drugi raz, ale wiele o nim słyszałam i przyznaję jestem pod wrażeniem tego co dzieje się w placówce. Jest to miejsce szczególne z dwóch powodów. Przebywa tutaj wiele osób wymagających dodatkowej opieki. Są to ludzie starsi, niepełnosprawni i wymagający stałej opieki. Zaangażowanie pracujących powoduje, ze ośrodek wspaniale sobie radzi. Przybywa ludzi, to miejsce jest w szybkim tempie rozbudowywane i robi się coraz piękniej. Dzisiaj byliśmy świadkami niecodziennego wydarzenia - otwarcia ogrodu - parku przy placówce. To jest przecudowny pomysł, taki głęboko ludzki. Pomyślano o tym, że ludzie muszą mieć nie tylko przysłowiową zupę i miejsce do spania, ale powinni gdzieś pospacerować i cieszyć się przyrodą.
Tutaj w Oryszewie budują sobie takie szczególne środowisko. Cieszę się, że mamy w tym miejscu tak wspaniale kierującego placówką Roberta Starzyńskiego. Tacy jak on wiedzą, jak zmieniać świat ludzi, odrzuconych, a teraz przywracanych społeczeństwu.
Dziękuję za rozmowę

Jolanta Łazuga-Koczurowska - przewodnicząca Zarządu Głównego MONAR. Związana ze Stowarzyszeniem od roku 1981. Jest psychologiem klinicznym, certyfikowanym specjalista terapii uzależnień. Absolwentka Uniwersytety imienia Adama Mickiewicza w Poznaniu, stypendystka Massachussetts University USA, posiada certyfikat specjalisty terapii uzależnień Uniwersytetu w San Diego California, od 10 lat współpracuje z Radą Europy. Jest wykładowcą na Uniwersytecie Gdańskim. Założycielka pierwszego w Polsce ośrodka rehabilitacji dla dzieci i młodzieży zagrożonej uzależnieniami i uzależnionej w Gdańsku. Jest członkiem Komitetu do spraw Przeciwdziałania Narkomanii przy premierze rządu RP. Od 5 lat pełni funkcję przewodniczącej Zarządu Głównego Polskiej Federacji Społeczności Terapeutycznych. Autorka ponad 100 publikacji z dziedziny terapii i profilaktyki uzależnień oraz wielu referatów i prezentacji wygłoszonych na sympozjach i konferencjach na całym świecie. Nagrodzona przez prezydenta RP Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Interesuje się sportem. Jej pasją sa ksiązki, muzyka i taniec.

12.07.2005, Życie Żyrardowa

Od sześciu lat dyrektorem ośrodka "Monar" jest Robert Starzyński. Dyrektor Starzyński był przyjacielem Marka Kotańskiego, często się spotykali, rozmawiali o problemach ludzi pozbawionych szans na samodzielną egzystencję i o możliwościach jak najskuteczniejszego ich wspierania. "Kotan" dawał im nie tylko wiarę i nadzieję, ale także gwarantował schronienie i wyżywienie. Stworzył coś co będzie funkcjonowało przez kolejne pokolenia, gdyż zawsze będą ludzie zagubieni i
potrzebujących wsparcia.

Znaleźli ostoję
W Oryszewie znaleźli schronienie ludzie, których surowa rzeczywistość wyrzuciła na margines życia. Są to w większości osoby starsze, schorowane i zmęczone życiem. Rzadko kto je wspomina, najczęściej są zapomniani przez rodziny i bliskich. Obecność w ośrodku Markotu jest dla nich ucieczką z marginesu życia, a może nawet przed śmiercią w osamotnieniu. Dzisiaj niechętnie wspominają swoją przeszłość, a ich droga do Oryszewa była bardzo złożona. Ich życiorysy różnią się, wspólną cechą jest życiowy dramatyzm, brak miłości, alkohol czy narkotyki. Większość z nich nie wypracowała emerytur i nie posiada żadnych dochodów. Są umieszczeni tutaj ludzie również z regionu Żyrardowa, Skierniewic i Sochaczewa. Podczas wędrówki po obiekcie spotkałem wielu mieszkańców Żyrardowa. Wielu z nich opuściło swoje mieszkania, gdyż nie stać ich było, aby z niskich świadczeń regulować czynsz i inne opłaty, nie byli w stanie wyżywić się i równocześnie zakupić opał na zimę. Zdecydowali się na dalsze życie w ośrodku Markotu. Mają wszystko zapewnione i są wśród przyjaciół. Dzisiaj otwarcie mówią, że dopiero w Oryszewie znaleźli odruch sympatii, życzliwości i nie są skazani na przymieranie z głodu.

Korzyści ze współpracy
Ludzi trzeba wyżywić, ubrać ich, zapewnić ciepłe pomieszczenia i dać gwarancję minimum socjalnego. Nie mają żadnych funduszy gwarantowanych, a na utrzymanie tego wszystkiego potrzebne są ogromne. Te pieniądze w dużym stopniu wypracowują, niewielkie kwoty pochodzą ze świadczeń podopiecznych mający renty i emerytury, ale największą pozycją w "dochodach" jest wsparcie z różnych firm, instytucji, fundacji i od sponsorów. Czasy są coraz trudniejsze i o sponsorów nie jest łatwo. Duże korzyści przynosi im współpraca z miejscowymi rolnikami, pomagają im w pracach polowych, w remontach i są pomocni w każdej sytuacji. W zamian otrzymują ziemniaki, warzywa, owoce i inne produkty. W ich gospodarstwie przy ośrodku są uprawiane warzywa i to wszystko pozwala, że są prawie samowystarczalni w zaopatrywaniu swojej kuchni. Od pewnego czasu ośrodek może liczyć na wsparcie ze strony samorządów, takimi przykładami mogą być miasta: Żyrardów, Sochaczew, czy Grodzisk Mazowiecki.

Goście dyrektora Roberta
Podczas rozmowy z prezes Stowarzyszenia Monar Jolantą Łazugą - Koczurowską, która w minionym tygodniu gościła w Oryszewie, rozmawialiśmy o tym jak wiele osób czeka na wsparcie i pomoc. W dniu, kiedy pan prezes przyjechała do gminy Wiskitki, gośćmi dyrektora Starzyńskiego były również inne osoby zaprzyjaźnione z ośrodkiem: starosta powiatu żyrardowskiego Stanisław Niewiadomski, prezydent Żyrardowa Krzysztof Ciołkiewicz, dyrektor żyrardowskiego MOPS Ewa Lasecka, naczelnik Wydziału Zdrowia Urzędu Miasta w Żyrardowie Wiesława Wardziak, dyrektor MOPS w Sochaczewie Teresa Michałowska, Grażyna Rymarczyk - dyrektor PCPR w Grodzisku Mazowieckim, Katarzyna Dłuska - dyrektor grodziskiego Ośrodka Pomocy Społecznej i Ewa Parafian - zajmująca się poradnictwem prawnym dla potrzebujących wsparcia. Do Oryszewa przyjechał również Grzegorz Karwacki - kierownik jednej z noclegowni w Warszawie. Dyrektor Robert Starzyński oprowadzał swoich gości po budynku, gdzie zamieszkuje prawie 200 podopiecznych. Zimą ma tam schronienie o kilkadziesiąt osób więcej. Wszędzie widać było, że ludzie żyją w skromnych warunkach, ale jest tam czysto i czuje się zdyscyplinowanie. Ludzie sobie pomagają i za siebie wzajemnie ponoszą odpowiedzialność. Spacerując po piętrach olbrzymiego gmachu widzieliśmy wspaniałą organizację życia tej tak "wielkiej rodziny"

Pomysł na rekreację
Goście zaprzyjaźnieni z ośrodkiem w Oryszewie zostali zaproszeniu na szczególną uroczystość. Właśnie została zrealizowana część pomysłu Roberta Starzyńskiego. Tym pomysłem była budowa na powierzchni ponad hektara gruntu - parku rekreacyjnego. Dzięki temu zostanie zagospodarowany zachwaszczony teren przy ośrodku. Zrobiono już tam bardzo dużo. Pojawił się zbiornik wodny z fontanną, są ławki, dalej wybudowano taras, gdzie stoją stoliki i parasole. Po całym parku będą prowadziły aleje, część z nich jest już wybetonowana. Jednak najciekawszym miejscem będzie duży zbiornik wodny z wyspa pośrodku. Na wyspie rośnie kilkudziesięcioletni świerk i tam będzie prowadziła specjalnie zbudowana kładka. Robert Starzyński zakomunikował swoim gościom, że za rok to miejsce jeszcze bardziej będzie przypominało park. Przed rokiem w tym miejscu posadzono prawie dwa tysiące drzew iglastych i liściastych, rośnie tam także wiele krzewów ozdobnych.
Niewątpliwie te ambitne plany dyrektora Starzyńskiego zostaną zrealizowane. On sam podczas spotkania wielokrotnie powtarzał, że ci ludzie mają prawo do tego, aby żyć i cieszyć się pełnią życia.
Za tydzień wywiad z prezes "Monar" Jolantą Łazugą - Koczurowską.

05.07.2005, Zycie Żyrardowa,Tadeusz Sułek

Stowarzyszenie Monar i dwie haskie organizacje zajmujące się pomocą bezdomnym i uzależnionym podpisały wczoraj porozumienie o współpracy. Oba miasta - Warszawa i Haga - od kilku lat wspierają się w tej dziedzinie.
- mamy ogromne doświadczenie w pracy z uzależnionymi. Uczyliśmy się tego od dawna, bo Holandia zawsze była krajem, przez który przemycano narkotyki. Chcemy się podzielić naszą wiedzą - mówi Rob van Kleef z haskiego magistratu. W Hadze do władz miasta należy planowanie strategii pracy z uzależnionymi i bezdomnymi. Dbają o nich dwie instytucje - Parnassii, największa w Europie organizacja zajmująca się uzależnieniami oraz osobami z problemami psychiatrycznymi, oraz Armia Zbawienia pracująca z bezdomnymi.
Paweł Wypych, dyrektor Biura Polityki Społecznej chce wyszkolić streetworkerów, którzy sami docierają do bezdomnych. - Holendrzy świetnie potrafią też współpracować z mieszkańcami i przekonywać ich do budowy w ich sąsiedztwie ośrodków dla niepełnosprawnych czy bezdomnych. My wciąż mamy z tym problem - przyznał dyrektor Wypych.
Przewodnicząca Monaru Jolanta Łazuga- Koczurowska podkreśliła, ze jej stowarzyszenie już korzysta ze współpracy warszawsko-haskiej. Uruchomiło poradnię psychologiczno- prawną dla bezdomnych, wprowadza holenderski program pomocom osobom bezdomnym z zaburzeniami psychicznymi. Najmłodsi podopieczni wyjeżdżają na wakacje do Holandii, Monar wyposaża też swoje ośrodki w komputery.
W październiku oba miasta będą wspólnie pracować nad zapobieganiem i zwalczaniem przemocy domowej. W tym przypadku Holendrzy zamierzają korzystać z pomocy Warszawy.
- W Polsce system opieki nad osobami bezdomnymi jest mniej rozwinięty niż u nas, ale tu pracownicy ośrodków maja z nimi bliski kontakt, lepiej się rozumieją. My trochę się pogubiliśmy, próbując usprawnić naszą pracę, wprowadzając różne certyfikaty, itp. nasi pracownicy mogą się od was uczyć sposobu pracy - chwalił Johan Koeman z Armii Zbawienia. Wtórował mu Rob van Kleef z haskiego magistratu: - Możemy się nauczyć, jak np. włączyć w pomoc uzależnionym całą rodzinę. Problem nie ogranicza się tu najczęściej do samego uzależnionego, zaangażowanie jego bliskich jest jednak bardzo trudne. Warszawskie organizacje robią to ze świetnym skutkiem. Spróbujemy przenieść wasze rozwiązania do Hagi.

22.04.2005, Gazeta Wyborcza, Aneta Prymaka

Pomoc i impreza dla bezdomnych w stolicy

Bezdomni z Warszawy mogą dziś szukać wsparcia i informacji na Dworcu Centralnym. W uruchomionym dziś punkcie konsultacyjnym czekają pracownicy socjalni i prawnicy, którzy poradzą bezdomnym gdzie mogą starać się o pomoc finansową i jakie wsparcie oferuje im miasto.
Po południu z kolei w siedzibie Monaru przy Marywilskiej zaplanowano imprezę dla bezdomnych. Będzie można posłuchać koncertu, obejrzeć film, monodram i skosztować egzotycznych potraw. Monar ma nadzieję, że w ten sposób zaktywizuje bezdomnych i włączy ich w życie

14.03.2005 RDC

Przez cały dzień - od 9 do 21 w Hali Dworca Głównego- będzie działał punkt informacyjno - konsultacyjny prowadzony przez Stowarzyszenie Monar. Bezdomni będą mogli porozmawiać z prawnikiem, pracownikiem socjalnym. -W naszych ośrodkach wciąż mamy wolne miejsca, potrzebujący mogą więc skierowania do nich od ręki- mówi Monika Filipowicz z Monaru.
Akcja ma uwrażliwić warszawiaków na problem bezdomności. W otwartej niedawno noclegowni przy ul. Skaryszewskiej 19 (okolice Dworca Wschodniego) warszawiacy mogą podzielić się tym co mają. Przez cały dzień będzie prowadzona tu zbiórka żywności, odzieży, środków czystości, pościeli, koców.
Akcja ta poprzedza przypadający 14 kwietnia dzień bezdomnych.

14.03.2005, Gazeta Wyborcza, ANETA PRYMAKA

W przyjaźni z Monarem

W Feliksowie w gminie Poddębice ze zrozumieniem podeszli do propozycji utworzenia w niszczejącym budynku po byłej szkole ośrodka Monaru-Markotu. Obyło się bez najmniejszych protestów. Dziś feliksowianie są zadowoleni z sąsiedztwa.

- Mieszkańcy domu bardzo dobrze się zachowują -uważa Genowefa Kalczak. - Nikomu nie wadzą. I czasami mamy z nich pożytek. Możemy ich wynająć, kiedy tylko potrzebujemy rąk do pracy w polu.
Pensjonariusze Domu dla Osób Bezdomnych i Najuboższych Monar--Markot w Feliksowie bardzo chętnie przystają na takie propozycje. Przeważająca większość trafia do ośrodka bez przysłowiowego grosza przy duszy, bo nie ma stałego źródła dochodów. Dlatego każda zarobiona złotówka jest bezcenna. Szefowie placówki bez dotacji muszą zadbać o byt swoich podopiecznych oraz utrzymanie obiektu w należytym stanie.
- Osoby z zewnątrz nie mogą pojąć na jakich zasadach funkcjonujemy - mówi kierownik ośrodka w Feliksowie Leszek Ośmiałowski. - Odpowiadam, że naszymi sprzymierzeńcami są przedstawiciele firm i instytucji, które bardzo dużo nam pomagają i jeszcze nie chcą, by im za to dziękować. Naszym największym problemem są media. Paliwo, prąd i telefony stanowią podstawę naszej bytności, ale są najbardziej kosztownym składnikiem działalności. Wszelkie materiały są wprawdzie darmowe, ale trzeba nawiązać kontakt telefoniczny z darczyńcą, przekonać go, a potem jechać po towar.
- Zapotrzebowanie na jakąś rzecz, której akurat potrzebujemy, bardzo często musimy wcześniej zamówić faksem. Tymczasem mamy do dyspozycji jedynie stare urządzenie, które działa w jedną stronę. Wykorzystujemy moment, jak nie ma zwarcia i... faksujemy - zdradza tajniki specyficznej pracy biurowej Adam Maciejczyk.
- Dla nas nawet ten faks jest dużym udogodnieniem - zapewnia kierownik Leszek Ośmiałowski. - Przynajmniej nie musimy już jeździć do oddalonych o 15 kilometrów Poddębic.
Leciwy polonez truck prawie nie odpoczywa. Non stop jest w trasie. Na przykład drzwi wejściowe do pokojów mieszkalnych przywożone były z Krakowa oraz... Gdańska. Samochód dawno już miał trafić na złom. W gronie podopiecznych znalazł się jednak 24-letni Andrzej z pobliskiej Góry Bałdrzychowskiej, który odnalazł się jako kierowca oraz mechanik. Rozebrał poloneza na części, a potem zrobił z niego sprzęt, który doskonale radzi sobie nawet na tak długich trasach.
- Dla młodej osoby taki dom jest tylko środkiem doraźnym - uważa Adam Maciejczyk. - Za kilka lat widzę Andrzeja z żoną, trójką dzieciaków i własnym samochodem. U nas mógłby dalej jeździć, ale na etacie.
Stowarzyszenie Monar-Markot przejęło obiekt po byłej szkole w Feliksowie w sierpniu 2003 roku. Był w opłakanym stanie. Brakowało prądu, wody i telefonu. Wszystko, co pozostało po szkole zostało zdewastowane. Złodzieje zdemontowali meble, urządzenia sanitarne oraz... hydrofor. Nie pozostawili nawet rur kanalizacyjnych w ziemi. Budynek nie miał centralnego ogrzewania. Tylko w jednym z pomieszczeniu był piec kaflowy. W spartańskich warunkach podopieczni przetrwali zimę. Wiosną ubiegłego roku rozpoczął się gruntowny remont.
- Dużo pomogli nam miejscowi -przyznaje Ośmiałowski. - Zaakceptowali nas, a z czasem zdążyliśmy się zaprzyjaźnić. Ludzie z Feliksowa cieszą się, że budynek ich szkoły nie poszedł na marne. Nadal żyje.
- W wielu miejscowościach Monar-Markot ma problemy z urządzeniem ośrodka. Ludzie boją się, że będzie się szerzyła narkomania. Że takie sąsiedztwo będzie miało zły wpływ na dorastające dzieci - wymienia jedna z mieszkanek Feliksowa. - My postanowiliśmy zaryzykować i marny spokój. Podopieczni są dyscyplinowani przez kierownika, który dba o porządek. Nawiązała się nawet współpraca. Wieś przywozi im drewno, a oni za to pomagają w polu. Na plus jest zmiana wyglądu szkoły. Trzeba przyznać, że mieszkańcy dbają o porządek wkoło budynku. Wcześniej straszyły powybijane szyby w oknach. Są jednak jeszcze w Feliksowie osoby, które nie do końca przekonały się do sąsiedztwa osób bezdomnych i uzależnionych od alkoholu. Do nich należy Maria Slawińska: - Różni ludzie się tam przewijają. Czasy są takie, że trzeba się bać. Na szczęście do tej pory żadnego przykrego incydentu nie było. Słyszałam, że kierownik nie próżnuje, żeby tak było.
Nasza rozmówczyni nie miała odwagi, by wybrać się osobiście do szkoły. Inni nie mają takich oporów. Przychodzą popatrzeć na kolejne osiągnięcia budowlano-remontowe podopiecznych ośrodka. Ci mają się. czym chwalić. Największym sukcesem był montaż centralnego ogrzewania.
-Jeszcze w sierpniu mieliśmy zero materiału - przypomina Leszek Ośmiałowski. - We wrześniu ruszyliśmy z kopyta. Grzejniki, rury oraz piec dostaliśmy od gminy z modernizowanej szkoły w Bałdrzychowie. Instalację urządzeń grzewczych za darmo wykonał nasz kolega Zbigniew Bramowski z Abstynenckiego Klubu "Życzliwych serc" w Poddębicach. Trochę brakujących rur i grzejników dała nam Sieradzka Spółdzielnia Mieszkaniowa. Wszyscy bez wyjątku włożyliśmy dużo pracy i serca w to zadanie.
W ogrzewanych pomieszczeniach ośrodka Monaru-Markotu niedawno odbyło się zebranie wiejskie. Feliksów nie posiada innego miejsca, w którym mieszkańcy wsi mogliby się tak licznie spotkać. Kierownictwo domu mogło pochwalić się przed nimi nową świetlicą oraz pomieszczeniami sanitarnymi, które zostały urządzone przy pomocy materiałów z odzysku. Nic się nie zmarnowało. Nawet potłuczone kafelki znalazły swoje miejsce. Podopieczni wmontowali je w podłogę korytarza przy tylnym wejściu do budynku.
- Cieszymy się, że społeczeństwo Feliksowa nas zaakceptowało. Takie domy są bowiem potrzebne. W większości ośrodków pomocy społecznej od drzwi pytają o dochody. Nikt nie myśli co zrobić z tymi, którzy nie mają pieniędzy. U nas każdy znajdzie miejsce - twierdzi Leszek Ośmiałowski.

01.03.2005 Krzysztof Koniecki, Nad Wartą

Strzykawki bez dotacji

Po raz pierwszy od ośmiu lat prowadzony przez MONAR program wymiany igieł i strzykawek dla narkomanów nie otrzymał dotacji z Urzędu Miasta Krakowa. Wprawdzie inicjatywa podobała się komisji przyznającej fundusze, ale - zdaniem urzędników - MONAR chciał zbyt dużo pieniędzy na wynagrodzenia dla pracowników

Ośmioosobowy zespół studentów ostatnich lat pedagogiki, socjologii i psychologii codziennie bez względu na pogodę i porę roku wyrusza na ulice, aby dostarczyć narkomanom czyste igły i strzykawki w zamian za zużyte.

To na razie jedyna skuteczna metoda zapobiegania rozprzestrzenianiu się wśród narkomanów AIDS i innych chorób zakaźnych. Dotychczas program ten był częściowo finansowany przez Wydział Spraw Społecznych Urzędu Miasta.

Decyzja urzędników o cofnięciu dotacji jest niezrozumiała dla przedstawicieli Monaru. Pytają, dlaczego zamiast wzorem lat ubiegłych przyznać kwotę mniejszą od wnioskowanej - odrzucono projekt w całości.

Monar ma jeszcze możliwość wystąpienia o dotację do marszałka i wojewody. Warto pamiętać, że program wymiany strzykawek to nie tylko pomoc dla narkomanów. To także dbanie o bezpieczeństwo nas wszystkich.

23.02. 2005, TVP